Historia architektury.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Historia architektury – nauka opisująca estetyczny i techniczny rozwój architektury a także budownictwa od początków ludzkiej działalności budowlanej do chwili obecnej. Historia architektury zajmuje się także związkami architektury z rozwojem techniki, czynnikami klimatycznymi, ekonomicznymi, socjologicznymi oraz polityczno-ideologicznymi i religijnymi.
Najczęstszym ujęciem historii architektury związanej z europejskim kręgiem kulturowym aż do wieku XIX jest periodyzacja posługująca się podziałem na epoki stylistyczne. Według takiego podziału cała działalność budowlana danego okresu i terytorium może być scharakteryzowana i opisana przy pomocy skodyfikowanych cech stylistycznych.
Historykami architektury są zwykle osoby z wykształceniem z dziedziny architektury lub historii sztuki.
Spis treści |
edytuj Podstawowe epoki i style architektoniczne w europejskim kręgu kulturowym
edytuj Architektura prehistoryczna
edytuj Architektura starożytna
- starożytny Egipt
- starożytna Mezopotamia
- starożytna Persja
- sztuka egejska
- architektura klasyczna
- Grecja starożytna
- okres archaiczny – od 1200 p.n.e. do 480 p.n.e.
- okres klasyczny – od 480 p.n.e. do 323 p.n.e.
- okres hellenistyczny – od 323 p.n.e. do 30 p.n.e.
- Rzym starożytny
- Grecja starożytna
edytuj Architektura średniowiecza
edytuj Architektura nowożytna
edytuj Architektura XIX w.
edytuj Architektura XX i XXI w.
edytuj Architektura innych rejonów świata
- architektura islamu
- architektura Indii
- architektura Dalekiego Wschodu
- architektura Afryki
- architektura prekolumbijskiej Ameryki