Język indonezyjski (Bahasa Indonesia) - od 1949 język urzędowy w Indonezji, około 80 mln. użytkowników.
Powstał w 1928 przez deklarację o stworzeniu nowego języka (obok malajskiego). W związku z tym jest do niego silnie zbliżony, wyróżnia się zaś m.in. większą liczbą zapożyczeń z języka niderlandzkiego. Zapisywany jest przy pomocy alfabetu łacińskiego. Wśród interesujących cech języka indonezyjskiego wymienić można m.in. tendencje do silniejszego odróżniania wieku od płci (np. kakak - starszy brat lub siostra, adik - młodszy brat lub siostra) i sposób wyrażania "wiele" poprzez powtórzenie danego słowa: kucing - kot, dua kucing - dwa koty itd., ale: kucing-kucing - wiele kotów (zapisywane często jako: kucing2). Dominuje szyk SVO, choć w konstrukcjach biernych używa też OSV.
Samogłoski
|
Przednie |
Centralne |
Tylne |
| Przymknięte |
iː |
|
uː |
| Półprzymknięte |
e |
ə |
o |
| Otwarte |
a |
|
|
Indonezyjski posiada także dwugłoski /ai/, /au/ i /oi/. W sylabach zamkniętych, tak jak w wyrazie air "woda", dwie samogłoski są wymawiane oddzielnie.
Spółgłoski
|
Wargowe |
Zębowe |
Zadziąsłowe |
Podniebienne |
Miękko-
podniebienne |
Krtaniowe |
Zwarte
nosowe |
m |
n |
|
ɲ |
ŋ |
|
Zwarte
ustne |
p b |
t d |
|
|
k g |
ʔ |
Zwarto-
szczelinowe |
|
|
ʧ ʤ |
|
|
|
| Szczelinowe |
(f) |
s (z) |
(ʃ) |
|
(x) |
h |
| Półotwarte |
w |
l r |
|
j |
|
|
Spółgłoski w nawiasach występują tylko w zapożyczeniach
|